UniCredit-Commerzbank: Το ντόμινο που μπορεί να αλλάξει τον ευρωπαϊκό τραπεζικό χάρτη το 2027

Η αναμενόμενη ολοκλήρωση της εξαγοράς της Commerzbank από την UniCredit τους πρώτους μήνες του 2027 αναμένεται να πυροδοτήσει ευρύτερες τραπεζικές ανακατατάξεις σε Ευρώπη και Ελλάδα.

Το χρονοδιάγραμμα της εξαγοράς

Παρότι το 47,6% παραμένει κάτω από το τυπικό όριο πλειοψηφίας, αναλυτές εκτιμούν ότι αρκεί για άσκηση de facto ελέγχου.

Το σχέδιο του Andrea Orcel

Σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα των FT, ο CEO της UniCredit σχεδιάζει:

Αντικατάσταση και των 10 μελών μετόχων στο 20μελές εποπτικό συμβούλιο της Commerzbank

Απομάκρυνση της σημερινής CEO Μπετίνα Όρλοπ

Η Commerzbank θα μπορούσε να επιχειρήσει καθυστέρηση έως την τακτική γενική συνέλευση του Μαΐου, όμως τα περιθώρια αντίδρασης θεωρούνται περιορισμένα.

Η μεταστροφή στη Γερμανία

Το γερμανικό κράτος (κατέχει ~13% στην Commerzbank) πέρασε από πλήρη απόρριψη της εξαγοράς σε διατύπωση όρων αποδοχής — σημαντική πολιτική μεταστροφή σε σχέση με την αρχική κάθετη αντίθεση.

Το ευρωπαϊκό πλαίσιο: Ποιοι στηρίζουν τις συγχωνεύσεις

Σημειώνεται ότι η Ελλάδα αποτελεί εξαίρεση στις εθνικές αντιστάσεις — καλοδέχτηκε την είσοδο της UniCredit στην Alpha Bank, σε αντίθεση με την αρχική γερμανική στάση απέναντι στην Commerzbank.

Η ελληνική σύνδεση: Alpha Bank - UniCredit

Το θέμα της μετοχικής σχέσης Alpha Bank-UniCredit αποτελεί ήδη αντικείμενο συζήτησης με ξένους επενδυτές, όπως φάνηκε πρόσφατα και στο συνέδριο BofA στο Λονδίνο.

Τα σενάρια για τις άλλες ελληνικές τράπεζες

Το σενάριο εθνικής συγχώνευσης

Υπάρχουν φήμες περί πρότασης Goldman Sachs προς την Εθνική Τράπεζα για εξαγορά του ποσοστού Τζον Πόλσον στην Πειραιώς (~14%) — σενάριο που όμως δεν θεωρείται πιθανό, καθώς θα δημιουργούσε συγκέντρωση 50%-60% σε έναν όμιλο, με ανάγκη κλεισίματος καταστημάτων και εκατοντάδων απολύσεων.

Σημειώνεται ότι η ελληνική τραπεζική αγορά είναι ήδη από τις πλέον συγκεντρωμένες στην Ευρώπη — στοιχείο που οδηγεί αναλυτές διεθνών οίκων να αποδίδουν χαμηλή πιθανότητα σε συγχώνευση μεταξύ των τεσσάρων συστημικών τραπεζών όσο διατηρείται η τρέχουσα κερδοφορία, αν και δεν αποκλείεται εντελώς επιλεκτική κίνηση προς μη συστημικές τράπεζες.

Η ανάγνωση της αγοράς

Η ολοκλήρωση UniCredit-Commerzbank λειτουργεί ως σημαντικό προηγούμενο για το πόσο μπορεί να αλλάξει το πολιτικό κλίμα γύρω από διασυνοριακές τραπεζικές συγχωνεύσεις στην ΕΕ — από κάθετη εθνική αντίσταση σε αποδοχή υπό όρους, μέσα σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα. Για την Ελλάδα, το ήδη προχωρημένο ποσοστό της UniCredit στην Alpha Bank (30% + 2,6% μέσω παραγώγων) τοποθετεί τη συγκεκριμένη τράπεζα ως το πιο ώριμο σενάριο διασυνοριακής ολοκλήρωσης, ενώ το ενδιαφέρον της KBC για Eurobank και Πειραιώς παραμένει σε επίπεδο βολιδοσκόπησης, χωρίς συγκεκριμένη εξέλιξη. Το γεγονός ότι οι αναλυτές αποκλείουν σχεδόν πλήρως τόσο ενδοελληνικές συγχωνεύσεις μεταξύ των τεσσάρων συστημικών όσο και στόχευση της Εθνικής δείχνει ότι η επόμενη φάση αναδιάταξης του ελληνικού τραπεζικού χάρτη πιθανότατα θα προέλθει από εξωτερικούς παίκτες που θα αποκτήσουν ή θα αυξήσουν μετοχικές θέσεις σε μεμονωμένες τράπεζες, παρά από εγχώρια ενοποίηση — εξέλιξη που θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό από το πόσο γρήγορα θα προχωρήσει και θα αποδειχθεί επιτυχημένη η ενσωμάτωση Commerzbank-UniCredit τους επόμενους μήνες.

Great Sea Interconnector: Θετική εισήγηση ΕΤΕπ εντός Οκτωβρίου – Αλλά όχι ακόμη τελική έγκριση

Αναμένεται εντός Οκτωβρίου, σύμφωνα με πηγές του ΑΔΜΗΕ, η εισήγηση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων σχετικά με το αίτημα χρηματοδότησης ύψους 1 δισ. ευρώ για τον Great Sea Interconnector (GSI).

Τι σημαίνει η «θετική εισήγηση»

Σύμφωνα με πηγές με γνώση των διεργασιών, η ΕΤΕπ δεν μπορεί στη φάση αυτή να δεσμευτεί, καθώς η τελική απόφαση θα συνδεθεί με οριστικοποίηση κρίσιμων παραμέτρων: συνολικό κόστος, τεχνική ωριμότητα, διευθέτηση οικονομικών/ρυθμιστικών εκκρεμοτήτων.

Η μετοχική δομή του έργου

Το κόστος και οι εκκρεμότητες

Κρίσιμο ορόσημο αποτελούν οι έρευνες βυθού, καθώς τα αποτελέσματά τους θα δώσουν στοιχεία για την τεχνική υλοποίηση και το τελικό κόστος. Παράλληλα πρέπει να κλείσουν ρυθμιστικές αποφάσεις και οικονομικές εκκρεμότητες στην κυπριακή πλευρά.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, όπως αναφέρεται σχετικά με τη διαδικασία, η αξιολόγηση της ΕΤΕπ θα μπορούσε ακόμη και να αλλάξει κατεύθυνση αν οι έρευνες βυθού αναδείξουν σημαντικούς τεχνικούς ή οικονομικούς κινδύνους — η θετική εισήγηση δεν είναι επομένως αμετάκλητη.

Γιατί έχει σημασία η στάση της ΕΤΕπ

Μια θετική στάση θα λειτουργούσε ως ισχυρό σήμα εμπιστοσύνης προς την αγορά, ενισχύοντας την επενδυτική αξιοπιστία του έργου και διευκολύνοντας την προσέλκυση πρόσθετων κεφαλαίων. Σύμφωνα με πληροφορίες, όλες οι ελληνικές συστημικές τράπεζες εμφανίζονται έτοιμες να εξετάσουν συμμετοχή στη χρηματοδότηση, με την Εθνική Τράπεζα να έχει στο παρελθόν εκδηλώσει συγκεκριμένο ενδιαφέρον.

Σε περίπτωση μη συμμετοχής της ΕΤΕπ, το έργο δεν σταματά αυτομάτως — απλώς θα δυσκολευόταν η εξασφάλιση κεφαλαίων, με πιθανή αύξηση επιτοκίων ή ανάγκη μεγαλύτερης συμμετοχής άλλων χρηματοδοτών.

Το ιστορικό προηγούμενο

Αξίζει να υπενθυμιστεί ότι η ΕΤΕπ είχε παλαιότερα απορρίψει αίτημα 600 εκατ. ευρώ του EuroAsia Interconnector — του προηγούμενου φορέα υλοποίησης του GSI. Μετά την αδυναμία εξασφάλισης χρηματοδότησης, ο φορέας άλλαξε και το έργο ανέλαβε ο ΑΔΜΗΕ. Αυτό το ιστορικό προσδίδει ιδιαίτερη βαρύτητα στη διαδικασία — μια δεύτερη αρνητική στάση της ΕΤΕπ θα ήταν ιδιαίτερα επιβαρυντική για το έργο.

Οι έρευνες βυθού: Τέλη Οκτωβρίου

Σημειώνεται ρητά ότι οι έρευνες δεν μπορούν να καθυστερήσουν πολύ περισσότερο — μια νέα παρατεταμένη καθυστέρηση θα δημιουργούσε πρόσθετες πιέσεις στο οικονομικό σκέλος και θα αναζωπύρωνε αμφιβολίες που έχουν ήδη εκφραστεί στην Κύπρο.

Η δήλωση Μανουσάκη

Ο επικεφαλής του ΑΔΜΗΕ Μάνος Μανουσάκης, μιλώντας στο συνέδριο του Ελληνογαλλικού Εμπορικού Επιμελητηρίου, χαρακτήρισε τη διασύνδεση ως τον ηλεκτρικό διάδρομο που θα συνδέσει «το τελευταίο μη διασυνδεδεμένο κράτος της ΕΕ» με την ενιαία αγορά ενέργειας, δίνοντας τέλος στην ενεργειακή απομόνωση της Κύπρου.

Η ανάγνωση της κατάστασης

Η αναμενόμενη θετική εισήγηση της ΕΤΕπ αποτελεί σημαντικό —αν και όχι καθοριστικό— βήμα για ένα έργο που έχει ήδη περάσει από μία αποτυχημένη προσπάθεια χρηματοδότησης στο παρελθόν. Η διαδικασία παραμένει εξαρτημένη από πολλαπλές μεταβλητές που δεν έχουν ακόμη κλειδώσει —κόστος, αποτελέσματα ερευνών βυθού, ρυθμιστικές εκκρεμότητες Κύπρου— και η ίδια η ΕΤΕπ διατηρεί ρητά το δικαίωμα αναθεώρησης στάσης. Το πραγματικό τεστ θα είναι τα αποτελέσματα των ερευνών βυθού τις επόμενες εβδομάδες και το αν αυτά θα επιβεβαιώσουν ή θα ανατρέψουν τις τρέχουσες εκτιμήσεις κόστους των 1,9 δισ. ευρώ — δεδομένου ότι ακριβώς μια τέτοια αβεβαιότητα κόστους ήταν το σημείο στο οποίο είχε «σκοντάψει» και η προηγούμενη προσπάθεια χρηματοδότησης του έργου.

ΔΕΗ: Η Πολωνία μπαίνει στον χάρτη – 277,3 MW ΑΠΕ και το σχέδιο των 24 δισ. ευρώ

Η ολοκλήρωση της εξαγοράς χαρτοφυλακίου ΑΠΕ από την EDP Renewables στην Πολωνία σηματοδοτεί ακόμη ένα βήμα στη στρατηγική διεθνοποίησης της ΔΕΗ, με στόχο τη δημιουργία ισχυρού περιφερειακού αποτυπώματος στην Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη.

Το πολωνικό χαρτοφυλάκιο

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η τεχνική προσέγγιση των νέων φωτοβολταϊκών: θα αναπτυχθούν με μοντέλο cable pooling, μοιράζοντας υποδομές σύνδεσης με τα υφιστάμενα αιολικά. Δεδομένου ότι η παραγωγή αιολικής και ηλιακής ενέργειας δεν συμπίπτει χρονικά, η πρακτική αυτή επιτρέπει καλύτερη αξιοποίηση της διαθέσιμης χωρητικότητας δικτύου — λύση που μειώνει το κόστος σύνδεσης χωρίς να απαιτεί νέα υποδομή από το μηδέν.

Γιατί η Πολωνία

Το ευρύτερο ευρωπαϊκό αποτύπωμα

Το επενδυτικό σχέδιο 2026-2030

Ο στόχος σχεδόν διπλασιασμού της συνολικής ισχύος μέσα σε πέντε χρόνια είναι ιδιαίτερα φιλόδοξος — προϋποθέτει σταθερή, συνεχή ροή εξαγορών και νέων έργων σε πολλαπλές αγορές ταυτόχρονα, όχι μεμονωμένες κινήσεις όπως αυτή στην Πολωνία.

Το 45% εκτός Ελλάδας: Ο πυρήνας της αλλαγής

Το πιο σημαντικό ποιοτικό στοιχείο της στρατηγικής είναι ο στόχος γεωγραφικής κατανομής: έως το 2030, περίπου το 45% της συνολικής εγκατεστημένης ισχύος του ομίλου θα βρίσκεται εκτός Ελλάδας. Αυτό μετατρέπει ουσιαστικά τον χαρακτήρα της εταιρείας — από κυρίαρχο εγχώριο όμιλο ενέργειας σε περιφερειακό παίκτη με σημαντικό διεθνές αποτύπωμα.

Η ανάγνωση της αγοράς

Η εξαγορά στην Πολωνία είναι μικρή σε απόλυτο μέγεθος (277,3 MW) σε σχέση με τον συνολικό στόχο των 24,3 GW για το 2030, αλλά σημαντική ως ένδειξη μεθοδολογίας: η ΔΕΗ δεν αγοράζει απλώς μεμονωμένα λειτουργικά περιουσιακά στοιχεία, αλλά συνδυάζει ήδη λειτουργούσες μονάδες με pipeline ανάπτυξης και έξυπνη αξιοποίηση υποδομών (cable pooling) — προσέγγιση που μεγιστοποιεί την απόδοση κάθε επένδυσης. Το πραγματικό στοίχημα για τον όμιλο δεν είναι η επιτυχία μεμονωμένων συμφωνιών σαν αυτή, αλλά το αν θα καταφέρει να διατηρήσει τον απαιτούμενο ρυθμό προσθήκης ισχύος (~2,4 GW ετησίως) σε ένα σύνολο αγορών με διαφορετικό ρυθμιστικό πλαίσιο, ανταγωνισμό και επενδυτικό κίνδυνο η καθεμία. Η επιτυχία ή όχι αυτού του στόχου θα κρίνει αν η ΔΕΗ θα καταφέρει πράγματι να μετασχηματιστεί σε περιφερειακό ενεργειακό όμιλο εντός της προβλεπόμενης πενταετίας, ή αν ο στόχος του 45% εκτός Ελλάδας θα αποδειχθεί υπερβολικά φιλόδοξος σε σχέση με τον πραγματικό ρυθμό υλοποίησης έργων.

Νόμος Κατσέλη: Πώς αλλάζει ο λογαριασμός των τόκων και ποια ερωτήματα μένουν ανοιχτά

Τράπεζες και servicers τρέχουν ήδη το χρονόμετρο για να προσαρμόσουν συστήματα και διαδικασίες στο νέο πλαίσιο για τα δάνεια του Νόμου Κατσέλη, με στόχο να έχουν ολοκληρώσει τη μετάβαση έως το τέλος Νοεμβρίου και σε κάθε περίπτωση μέσα στη χρονιά. Η αφορμή είναι μια απόφαση του Αρείου Πάγου και ο ν. 5313/2026, γνωστός ως νόμος Πιερρακάκη, που αλλάζει ριζικά τον τρόπο υπολογισμού τόκων σε χιλιάδες ενεργές ρυθμίσεις.

Η ουσία της αλλαγής

Μέχρι σήμερα, ο τόκος σε μια ρύθμιση Κατσέλη υπολογιζόταν επί ολόκληρου του αρχικού ποσού της οφειλής. Ο νέος νόμος αλλάζει τη βάση: ο τόκος πλέον υπολογίζεται επί της μηνιαίας καταβολής. Η διαφορά μοιάζει τεχνική, αλλά έχει άμεση οικονομική συνέπεια. Όσα ποσά καταβλήθηκαν επιπλέον λόγω του παλιού τρόπου υπολογισμού αναγνωρίζονται τώρα ως αποπληρωμή κεφαλαίου, κάτι που μπορεί να μειώσει το υπόλοιπο της οφειλής και να συντομεύσει τη διάρκεια της ρύθμισης. Δεν πρόκειται για διαγραφή χρέους ούτε για κατάργηση δόσεων, μόνο για επανυπολογισμό τόκων, και ισχύει αυτόματα στις ενεργές ρυθμίσεις χωρίς να χρειάζεται νέα προσφυγή στη Δικαιοσύνη. Οι οφειλέτες που έχουν ρυθμίσει μέσω Εξωδικαστικού Μηχανισμού μένουν εκτός αυτού του πλαισίου.

Τέσσερα ερωτήματα που ακόμη ψάχνουν απάντηση

Η εφαρμογή δεν είναι απλή υπόθεση λογιστικής, και τράπεζες με servicers βρίσκονται σε συνεννόηση πάνω σε τέσσερα κρίσιμα σημεία, καθώς δεν προκρίθηκε ενιαία πλατφόρμα εφαρμογής για όλον τον κλάδο.

Ποια ρύθμιση θεωρείται «έκπτωτη»

Το πρώτο δίλημμα αφορά τον ορισμό. Ο πήχης μπαίνει στην 5η Ιουνίου 2026: το ερώτημα είναι αν έκπτωτη θεωρείται μια ρύθμιση που είχε ήδη καταγγελθεί, ή εκείνη που εκείνη τη μέρα πληρούσε απλώς τις προϋποθέσεις καταγγελίας. Η διαδικασία που περιγράφεται προβλέπει πλήρη επανεκτέλεση των προγραμμάτων δανείων, με τους τόκους να υπολογίζονται εκ νέου σε μηνιαία βάση. Αν μετά τον συμψηφισμό κάποιος οφειλέτης εξακολουθεί να εμφανίζει καθυστέρηση άνω των 90 ημερών, η ρύθμισή του κρίνεται έκπτωτη. Οι εκτιμήσεις τραπεζικών παραγόντων μιλούν για περιορισμένο αριθμό τέτοιων περιπτώσεων, με πρόθεση μεγαλύτερης ανοχής ειδικά για τους πιο ευάλωτους δανειολήπτες που δεν έχουν καταφύγει στον Εξωδικαστικό.

Τι γίνεται αν κάποιος έχει πληρώσει παραπάνω απ' όσο τελικά χρωστάει

Το πιο ενδιαφέρον ερώτημα αφορά την αντίστροφη περίπτωση. Τα επιπλέον ποσά θα συμψηφιστούν πρώτα με μελλοντικές δόσεις, ξεκινώντας από το τέλος της ρύθμισης προς τα πίσω. Όμως αν μετά τον επανυπολογισμό αποδειχθεί ότι κάποιος έχει ήδη καταβάλει περισσότερα απ' όσα τελικά όφειλε, τίθεται ζήτημα επιστροφής ως αχρεωστήτως καταβληθέντος. Εδώ δεν υπάρχει ακόμη οριστική λύση. Η λογική λέει ότι το ποσό πρέπει να επιστραφεί στον δανειολήπτη, αλλά μένει ανοιχτό τόσο ο τρόπος επιστροφής όσο και το αν θα καταβληθεί έντοκα ή άτοκα, λεπτομέρεια που μπορεί να κάνει σημαντική διαφορά για όσους βρεθούν σε αυτή τη θέση.

Ποια δόση μπαίνει ως βάση υπολογισμού

Τρίτο ζήτημα, πιο τεχνικό αλλά εξίσου κρίσιμο για το τελικό αποτέλεσμα: ποια δόση θα χρησιμοποιηθεί ως αφετηρία του επανυπολογισμού. Η εκτίμηση παραγόντων της αγοράς είναι ότι θα ληφθεί η νέα δόση που προκύπτει μετά την εφαρμογή του νόμου, όχι η παλιά. 

Τι γίνεται με τις τελεσίδικες αποφάσεις

Το τέταρτο ερώτημα αγγίζει νομικά ευαίσθητο έδαφος. Υπάρχουν περιπτώσεις όπου τράπεζες ή servicers έχουν ήδη κερδίσει τελεσίδικες αποφάσεις κατά δανειοληπτών, ακριβώς πάνω στο ζήτημα του υπολογισμού τόκων. Το ερώτημα είναι αν αυτοί οι δανειολήπτες μπορούν τώρα να μπουν στο νέο, ευνοϊκότερο καθεστώς. Η επικρατούσα άποψη στους τραπεζικούς κύκλους είναι ότι η απόφαση του Αρείου Πάγου και οι νέες διατάξεις υπερισχύουν των προγενέστερων δικαστικών κρίσεων σε αυτό το συγκεκριμένο σημείο, άρα και αυτές οι περιπτώσεις εντάσσονται στο νέο πλαίσιο.

Το συμπέρασμα

Η αλλαγή στον τρόπο υπολογισμού τόκων φαίνεται τεχνική στα χαρτιά, αλλά μεταφράζεται σε πραγματικά χρήματα για χιλιάδες οικογένειες με ρυθμίσεις Κατσέλη. Το γεγονός ότι εφαρμόζεται αυτόματα, χωρίς να χρειάζεται καμία νέα δικαστική διαδικασία, είναι το πιο πρακτικό της χαρακτηριστικό. Ωστόσο η απουσία ενιαίας πλατφόρμας σημαίνει πως κάθε τράπεζα και κάθε servicer θα καλείται να απαντήσει μόνος του σε ερωτήματα που ακόμη δεν έχουν πανελλαδικά κοινή απάντηση, κάτι που μπορεί να δημιουργήσει ανομοιομορφία στην πράξη μέχρι να καθαρίσει πλήρως το τοπίο.

ΕΚΤ: Η κούρσα διαδοχής της Lagarde βγαίνει επίσημα στο προσκήνιο

Το παρασκήνιο γίνεται πλέον ορατό. Ο Γερμανός καγκελάριος Friedrich Merz έχει προγραμματίσει ξεχωριστές συναντήσεις με τους δύο επικρατέστερους διεκδικητές της προεδρίας της ΕΚΤ, τον Ισπανό Pablo Hernandez de Cos και τον Ολλανδό Klaas Knot. Η συνάντηση με τον Knot τοποθετείται μέσα στις επόμενες ημέρες, ενώ με τον de Cos μέσα στις επόμενες εβδομάδες. Είναι η πιο ξεκάθαρη ένδειξη μέχρι σήμερα ότι η κούρσα διαδοχής της Christine Lagarde έχει ήδη ξεκινήσει στα σοβαρά.

Τρία «άδεια καθίσματα» ταυτόχρονα

Το ζήτημα δεν αφορά μόνο την προεδρία. Μέσα στους επόμενους μήνες η ΕΚΤ θα χρειαστεί να καλύψει τρεις σημαντικές θέσεις παράλληλα.

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ερωτηθείς σχετικά από το Bloomberg την περασμένη εβδομάδα, προέβλεψε ότι οι ευρωπαίοι ηγέτες θα καταλήξουν σε μια ευρύτερη συμφωνία που θα καλύπτει και τις τρεις κενές θέσεις μαζί, παρά ξεχωριστά. Η λογική είναι προφανής. Τρεις διαπραγματεύσεις ταυτόχρονα δίνουν περισσότερο χώρο για ισορροπίες μεταξύ χωρών και πολιτικών οικογενειών απ' ό,τι μία κάθε φορά.

Ποιος κρατά το πάνω χέρι

Η στάση της Γερμανίας θεωρείται καθοριστική, ως η μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης. Το ενδιαφέρον είναι ότι οι επικείμενες συναντήσεις του Merz δείχνουν κάτι ακόμη: το Βερολίνο φαίνεται να έχει αποκλείσει πλέον το ενδεχόμενο να στηρίξει τον δικό του υποψήφιο, τον πρόεδρο της Bundesbank Joachim Nagel, για την κορυφαία θέση. Αντί να προωθεί δικό της όνομα, η Γερμανία φαίνεται να παίζει τον ρόλο του διαιτητή ανάμεσα σε Ισπανία και Ολλανδία.

Ο δεύτερος βασικός παίκτης είναι ο Γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron, αν και η δική του θέση είναι πιο σύνθετη αυτή τη στιγμή. Η Γαλλία βρίσκεται υπό αυξημένη πίεση στις αγορές ομολόγων, με την κυβέρνησή του να δυσκολεύεται να περάσει τον προϋπολογισμό. Ο ίδιος ο Macron δεν έχει ακόμη συναντηθεί προσωπικά με κανέναν από τους δύο υποψηφίους, όμως ο υπουργός Οικονομικών Roland Lescure και στενοί συνεργάτες του προέδρου έχουν ήδη πραγματοποιήσει τέτοιες επαφές τους τελευταίους μήνες.

Ποιοι είναι οι δύο υποψήφιοι

Ο de Cos είναι πρώην διοικητής της Τράπεζας της Ισπανίας και σήμερα γενικός διευθυντής της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών (BIS), μια από τις πιο κομβικές θέσεις στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Ο Knot είναι πρώην διοικητής της ολλανδικής κεντρικής τράπεζας. Και οι δύο έχουν ήδη λάβει πολιτική στήριξη από τις χώρες καταγωγής τους, με τον Pedro Sanchez και τον Ολλανδό ομόλογό του να υποστηρίζουν ανοιχτά τους δικούς τους υποψηφίους την περασμένη εβδομάδα.

Το χρονοδιάγραμμα που επιταχύνει τις εξελίξεις

Η παραίτηση της Schnabel έδωσε το πρώτο έναυσμα για όλη αυτή την κινητικότητα. Η ίδια η Lagarde πρόσθεσε δεύτερο έναυσμα αυτή την εβδομάδα, δηλώνοντας ότι δεν αποκλείει να αποχωρήσει μερικούς μήνες πριν από την επίσημη λήξη της θητείας της, υπενθυμίζοντας έμμεσα στους ευρωπαίους ηγέτες ότι ο χρόνος τελειώνει. Η θέση της Schnabel χηρεύει ήδη στις αρχές Ιανουαρίου, και η ΕΚΤ έχει ζητήσει από τις κυβερνήσεις να ξεκινήσουν άμεσα τη διαδικασία διαδοχής, με σχετικές συζητήσεις να μπορούν να ανοίξουν ήδη από την επόμενη συνεδρίαση των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης.

Δύο επιπλέον παράγοντες μπορούν να επιταχύνουν ακόμη περισσότερο τις εξελίξεις. Η αναταραχή στις αγορές ομολόγων αυτή την εβδομάδα, αν συνεχιστεί, λειτουργεί ως πρόσθετο κίνητρο για γρήγορη διευθέτηση, καθώς η αγορά δεν αγαπά την αβεβαιότητα ηγεσίας σε περίοδο πίεσης. Παράλληλα, το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών στην Ισπανία πριν από το τέλος του έτους προσθέτει πολιτική πίεση χρόνου, καθώς μια πιθανή αλλαγή κυβέρνησης στη Μαδρίτη θα μπορούσε να αλλάξει τη στάση της χώρας απέναντι στην υποψηφιότητα de Cos.

Το συμπέρασμα

Η διαδοχή στην κορυφή της ΕΚΤ δεν είναι πλέον θεωρητική συζήτηση, είναι ήδη ενεργή διαδικασία με συγκεκριμένα ονόματα, συγκεκριμένες συναντήσεις και συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα πίεσης. Για τις αγορές, το ζητούμενο δεν είναι μόνο ποιος θα καθίσει στην καρέκλα, αλλά και πόσο γρήγορα θα κλείσει το θέμα. Μια παρατεταμένη αβεβαιότητα ηγεσίας, ακριβώς τη στιγμή που οι αποδόσεις ομολόγων δείχνουν νευρικότητα, είναι το τελευταίο πράγμα που θα ήθελε η ευρωζώνη αυτή τη στιγμή.