Το διάγραμμα που παρατίθεται αποτυπώνει με ωμό και αδιαμφισβήτητο τρόπο μια πραγματικότητα που πλέον βρίσκεται στον πυρήνα της παγκόσμιας γεωοικονομικής αντιπαράθεσης: η Κίνα ελέγχει δυσανάλογα μεγάλο μέρος της παγκόσμιας παραγωγής κρίσιμων ορυκτών. Ο έλεγχος αυτός δεν αφορά απλώς πρώτες ύλες, αλλά τις ίδιες τις βάσεις της πράσινης μετάβασης, της ψηφιακής οικονομίας και της αμυντικής βιομηχανίας.

Η Κίνα δεν είναι απλώς “ο μεγαλύτερος παραγωγός” — είναι ο αναντικατάστατος κόμβος της παγκόσμιας εφοδιαστικής αλυσίδας κρίσιμων ορυκτών.

1. Το εύρος της κινεζικής κυριαρχίας

Η Κίνα λοιπόν κατέχει:

98,7% της παγκόσμιας παραγωγής γαλλίου

95,0% του μαγνησίου

90,9% του νιοβίου

82,7% του βολφραμίου

81,3% του βισμουθίου

79,4% του γραφίτη

76,3% του πυριτίου

75,9% του κοβαλτίου

69,2% των σπάνιων γαιών

Και η λίστα συνεχίζεται με υψηλά ποσοστά σε ίνδιο, βανάδιο, φθορίτη, αντιμόνιο, αλουμίνιο, νικέλιο, βηρύλλιο, τελλούριο, λίθιο κ.ά.

Πρόκειται για υλικά απολύτως κρίσιμα για:

μπαταρίες ηλεκτρικών οχημάτων,

φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες,

ημιαγωγούς και μικροτσίπ,

αεροδιαστημική και αμυντική τεχνολογία,

προηγμένα οπλικά συστήματα.

2. Από την παραγωγή στον έλεγχο ισχύος

Η σημασία του διαγράμματος δεν περιορίζεται στην εξόρυξη. Το πραγματικό πλεονέκτημα της Κίνας είναι ότι:

ελέγχει όχι μόνο την εξόρυξη αλλά και την κατεργασία (refining & processing),

διαθέτει κρατικά υποστηριζόμενες αλυσίδες αξίας,

έχει στρατηγικά επενδύσει εδώ και δεκαετίες σε upstream και downstream δραστηριότητες.

Ακόμη και όταν τα ορυκτά εξορύσσονται αλλού (Αφρική, Λατινική Αμερική, Αυστραλία), πολύ συχνά καταλήγουν στην Κίνα για επεξεργασία. Αυτό μετατρέπει την Κίνα από παραγωγό σε ρυθμιστή της παγκόσμιας προσφοράς.

3. Γεωπολιτικό όπλο χαμηλού κόστους

Η κυριαρχία αυτή έχει ήδη αρχίσει να χρησιμοποιείται ως στρατηγικό εργαλείο πίεσης:

Περιορισμοί εξαγωγών σε γάλλιο και γερμάνιο (κρίσιμα για chips και άμυνα)

Έλεγχοι στις εξαγωγές γραφίτη, κομβικού υλικού για μπαταρίες EV

Δυνατότητα αιφνίδιας διακοπής ροών χωρίς στρατιωτική κλιμάκωση

Σε αντίθεση με τους δασμούς ή τις κυρώσεις, τα κρίσιμα ορυκτά αποτελούν όπλο ακριβείας: στοχεύουν συγκεκριμένους κλάδους, με άμεσο αντίκτυπο στο κόστος, στην παραγωγή και στην τεχνολογική αυτάρκεια των αντιπάλων.

4. Η Δύση σε δομική εξάρτηση

Η ΕΕ και οι ΗΠΑ έχουν αναγνωρίσει τον κίνδυνο (Critical Raw Materials Act, Inflation Reduction Act), όμως:

νέες εξορύξεις απαιτούν 10–15 χρόνια,

υπάρχουν σοβαρά περιβαλλοντικά και κοινωνικά εμπόδια,

η κατεργασία παραμένει το μεγαλύτερο bottleneck.

Η πραγματικότητα είναι ότι η απεξάρτηση από την Κίνα δεν είναι βραχυπρόθεσμα εφικτή, ιδιαίτερα όσο επιταχύνεται η πράσινη μετάβαση και η ζήτηση για μπαταρίες, δίκτυα και ΑΠΕ.

5. Κρίσιμα ορυκτά = κρίσιμη ισχύς

Όλα αυτά αποκαλύπτουν κάτι βαθύτερο:

η Κίνα έχει μετατρέψει τις πρώτες ύλες σε στρατηγικό θεμέλιο παγκόσμιας ισχύος, όπως το πετρέλαιο τον 20ό αιώνα.

Όποιος ελέγχει:

το γάλλιο → ελέγχει τους ημιαγωγούς

τον γραφίτη → ελέγχει τα EV

τις σπάνιες γαίες → ελέγχει την άμυνα και τις ΑΠΕ

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο και αμείλικτο:

China holds all the cards.

Όχι επειδή κέρδισε μια συγκυριακή μάχη, αλλά επειδή επένδυσε στρατηγικά για δεκαετίες εκεί όπου η Δύση θεωρούσε τις πρώτες ύλες δεδομένες.

Στον νέο κόσμο της γεωοικονομίας, τα κρίσιμα ορυκτά δεν είναι απλώς inputs παραγωγής.

Είναι μοχλοί ισχύος, επιρροής και στρατηγικής αυτονομίας — και σε αυτό το παιχνίδι, η Κίνα ξεκινά με τεράστιο πλεονέκτημα.