Αυτό είναι το ένα σκέλος, δηλαδή το πώς πορεύονται τα ακροδεξιά κόμματα. Το άλλο είναι το έδαφος που βρίσκουν για να πατήσουν. Το Μπέλφαστ κουβαλά το βάρος δεκαετιών πολιτικής και θρησκευτικής βίας. Παρά το γεγονός ότι τα σημερινά γεγονότα είναι διαφορετικής υφής, φαίνεται ότι ήταν αρκετά για να ενεργοποιήσουν αντανακλαστικά φόβου και ζητήματα συλλογικής ταυτότητας. Πολλοί από τους ανθρώπους που συμμετείχαν στα βίαια ρατσιστικά επεισόδια δεν έχουν ζήσει τα «Troubles», δηλαδή την εθνο-θρησκευτική σύγκρουση στη Βόρεια Ιρλανδία, ζουν ωστόσο και μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον όπου η καχυποψία έχει ριζώσει για τα καλά. Το υπόβαθρο λοιπόν υπήρχε και ήταν ισχυρότερο απ’ ό,τι φανταζόμασταν.

Για τον 30χρονο δράστη της επίθεσης από το Σουδάν δεν γνωρίζουμε πολλά. Δηλαδή δεν γνωρίζουμε γιατί έκανε ό,τι έκανε. Οι τοπικές αρχές δεν χαρακτηρίζουν την επίθεση τρομοκρατική και δίνουν περισσότερες πιθανότητες να πρόκειται για ένα επεισόδιο ψυχιατρικής υφής. Ωστόσο, το γεγονός ότι είναι μαύρος ήταν αρκετό ώστε να ξεχυθούν στους δρόμους του Μπέλφαστ στίφη νεοναζί και να καίνε τα πάντα στο διάβα τους. Αν ο δράστης ήταν λευκός και υπό την επήρεια αλκοόλ, θα είχαμε άραγε τα ίδια επεισόδια;

Κάπου εδώ στην εξίσωσή μας, στη σύγχρονη εποχή, μπαίνει και η δύναμη του αλγορίθμου. Τη Νύχτα των Κρυστάλλων, το 1938, όταν εξελίχθηκε εκείνη η πανεθνική βίαιη αντιεβραϊκή εξέγερση απ’ άκρο σ’ άκρο στη ναζιστική Γερμανία, τους βανδαλισμούς οργάνωναν ο Ράινχαρντ Χάιντριχ και ο Γιόσεφ Γκέμπελς. Ομολογουμένως τότε με λιγότερα τεχνικά μέσα. Σήμερα ρόλο καθοδηγητή πήρε ο ακροδεξιός πολιτικός Τόμι Ρόμπινσον, ρόλο έπαιξε και ο Ιλον Μασκ.

Ράνια Τζίμα (Το Βήμα)